|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Regie, beeld:
Petra van der schoot / Muziek, tape:
Piet-Jan van Rossum / Tekst :
Toon Tellegen / Productie:
Frank van der Weij. Spel: Barbara Duijfjes, Camille Hesketh, Reinier Van Houdt, Arnold Marinissen / Licht Albert Tulling |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ACHTERNA GEDRAGEN gaat over vallen en reizen. Een vrouw krijgt ingefluisterd dat het uitzicht uit haar raam niet klopt. De grond begint onder haar voeten te schuiven. In een flits ziet ze hoe ze valt. Ze besluit te springen, reist haar val achterna, gedragen door de kracht van haar verbeelding. Tg. Zoogdier werkt aan een nieuwe vorm van muziektheater: een hybride van beeldende kunst, performance en nieuwe muziek. Uit het spoor dat muziek trekt door het veld van beeldende en muzikale handelingen, ontstaat een wonderlijke belevenis die het midden houdt tussen detective, reisverslag en droom. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Klik hier voor het VALPLAN / Persreacties | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Een voorstelling, waarin een absurde visuele inventiviteit wordt doorkruist door een zinsbegoochelend voortgaand muzikaal betoog. Uit het spoor dat de muziek trekt door een veld van beelden, objecten, projecties, handelingen en personen zien we met serene vanzelfsprekendheid een verhaal ontstaan dat het midden houdt tussen detective, reisverhaal en droom. Achterna gedragen gaat over vallen en reizen. De val als onontkoombaar gegeven De reis als een uitzonderlijke mogelijkheid van de geest om die verticale beweging tot een horizontale te doen kantelen |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Een vrouw krijgt op een dag ingefluisterd dat het prachtige uitzicht uit haar raam niet klopt. Haar huis verandert op slag in een donker hol en met piepende machinerie komt het panorama dat haar venster biedt langzaam in beweging. De grond begint onder haar voeten te schuiven en in een flits ziet ze hoe ze valt, de afgrond die op haar wacht en op ontelbare anderen voor haar heeft gewacht.. De vrouw besluit te springen, maar zonder drama, want neerkomen zal ze toch.. Tot die tijd reist ze als een nieuw personage de val achterna, gedragen door de kracht van haar verbeelding. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| In samenwerking met Dag in de Branding organiseert het Paard van Troje in het seizoen 11/12 de matineeserie DayDreaming. Een concertreeks met een avontuurlijke programmering, waarin de grenzen tussen pop, klassiek, elektronische muziek en improvisatie worden opgezocht door internationaal gerenommeerde musici als Nils Frahm (1982) De Berlijnse pianist-componist oogstte de laatste jaren jubelende recensies met albums als The Bells, Wintermusik en Felt. In zijn verstilde pianomuziek verwerkt Frahm uiteenlopende inspiratiebronnen; herhalende motiefjes en begeleidingspatronen doen een beïnvloeding vanuit de Amerikaanse minimal music vermoeden, terwijl verrassende harmonische wendingen verraden dat Frahm ook zijn klassieke pappenheimers op zijn duimpje kent. Bovendien hanteert de Duitse muzikant een zeer herkenbare sound: warme pianoklanken op uitgekiende soundscapes van fijne tikjes en zacht geruis. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Nils Frahm (1982) kreeg pianolessen van Nahum Brodski - een van de laatste studenten van Tschaikowski, die hem vertrouwd maakt met het werk van zowel de klassieken als hedendaagse componisten. Nils Frahm werkt als componist en producer in Berlijn. Begin 2008 richtte hij Durton Studio op, waar hij samenwerkt met gelijkgestemde muzikanten als Peter Broderick, Ólafur Arnalds, Anne Müller, Deaf Center, Efterklang en Dustin O'Halloran. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 'Ik speel en componeer graag 's nachts. Om mijn buren een plezier te doen besloot ik het geluid van mijn piano te dempen. De enige manier om dat goed te doen is door achter de toetsen dikke lagen vilt aan te brengen en de toetsen heel zacht aan te raken. Toen ik begon te spelen ontdekte ik dat die gedempte klanken veel mooier klinken en dat dit de manier is waarop ik wil spelen". | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dit concert is onderdeel van de concertserie DAYDREAMING van het Paard van Troje. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| DIDERIK WAGENAAR / SOLENNE / RESIDENTIE ORKEST | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| In 1992 schreef componist Diderik Wagenaar (1946) een werk voor de ietwat ongebruikelijke bezetting van zes percussionisten: Solenne. Al even ongebruikelijk, althans voor Wagenaar, was indertijd de contemplatieve sfeer van het werk. Solenne markeert dan ook een keerpunt in het oeuvre van de Utrechtse componist, die zijn directe toontaal van vroeger jaren (jazz-invloeden, Haagse hardheid en complexe gelaagde structuren) aan het begin van de jaren negentig verruilde voor een zachtmoediger idioom. Met haar transparante klankmengsels van vibrafoon, tam-tam, koebellen en piano spreekt de muziek van Solenne boekdelen. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| STEVE REICH / VARIATIONS FOR VIBES, PIANOS & STRINGS / RESIDENTIE ORKEST | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| VARIATIONS FOR VIBES, PIANOS & STRINGS (2005) is geschreven voor vier vibrafoons, twee piano's en drie strijkkwartetten. Het gecombieerde, zilveren geluid van vibrafoons en strijkers samen, dat Reich voor het eerst heeft gebruikt in The Four Sections (1987), overheerst in dit stuk. De variaties zijn traditioneler dan in You Are, uit 2004, dat eraan voorafging. De vorm van het stuk bestaat uit een traditionele combinatie van drie delen: snel, langzaam, snel. In de loop van het stuk gebruik hij ook een techniek die hij vroeger toepaste, door klanken te laten uitklinken in stilte. Naarmate een variatie vordert voegt hij er ook harmonische stemmen aan toe. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Steve Reich zegt zelf van Variations For Vibes, Pianos & Strings dat het de meest modulaire compositie is die hij tot nu geschreven heeft. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Variations For Vibes, Pianos & Strings werd gemaakt in opdracht van het London Sinfonietta en duurt ongeveer 25 minuten. Lees meer (Engels) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| JENNIFER HIGDON / CONCERTO FOR PERCUSSION / RESIDENTIE ORKEST / DUTCH PREMIÈRE / COLLIN CURRY | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| "Omdat Colin mij er in een vroeg stadium om vroeg, begint het concert met de klank van de marimba, het instrument waar een voorliefde voor heeft. Ik wilde dat het concert heel delikaat en rustig en sereen zou beginnen, met de focus op de solist. De bewegingen van de solist worden door de slagwerksectie van het orkest nagebootst. Na deze dialoog doet de klank van het orkest zijn intrede." | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| CONCERTO FOR PERCUSSION - Bij het schrijven van dit concert was Jennifer Hegdon zich van twee zaken bewust: de aard en omvang van het instrument en het talent dat nodig is om dat het instument te kunnen bespelen. Want waar een blazer of strijker op één instrument blaast of strijkt moet de percussionist een hele batterij van instrumenten kunnen bedienen: van vibrafoon en marimba (het favoriete instrument van solist Colin Currie) tot aan de trommel, houten blokken, Peking Opera gong, de pauken en noem verder maar op. De solist moet in alle opzichten een kunstenaar zijn. Iemand die het bespelen van de afzonderlinge instrumenten niet alleen beheerst, maar ook in staat is om de ingewikkelde choreografie aan bewegingen, die daarvoor nodig is, in zijn geheugen op te slaan. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Naast de klassieke dialoog tussen solist en orkest zijn er in Concerto for Percussion ook dialogen tussen de solist en de slagwerksectie van het orkest. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Het werk is geschreven voor en opgedragen aan Colin Currie. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| EDGAR VARÈSE / INTÉGRALES / RESIDENTIE ORKEST | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| INTÉGRALES werd tien jaar na aankomst van de componist in New York geschreven. Het is dan1925: industriële technologieën en de gevolgen van de verstedelijking doen hun invloed gelden. In de kunsten wordt die ontwikkeling weerspiegeld. INTEGRALES is zo'n reflectie; met het heldere, percussieve karakter van de blazers worden de facetten van het moderne leven intensitief verklankt. Het stuk is representatief voor Varèse's volwassen stijl; zijn streven om de Europese traditie te doorbreken en de invloed die zijn emigratie naar de nieuwe wereld op zijn componeren had. Lees meer (Engels) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| In een interview voor de Amerikaanse pers in 1926 laat Varèse zich kritisch uit over het Europese standaardinstrumentarium. Ook maakt hij zijn behoefte aan nieuwe instrumenten en een nieuwe klankwereld duidelijk kenbaar. Nog in datzelfde jaar voegt hij in Octandre en Intégrales de daad bij het woord, door strijkinstrumenten te mijden en alleen blaasinstrumenten te gebruiken. Rond 1930 componeert hij met Ionisation een werk dat geheel voor slagwerk en sirenes bedoeld is. Dit is de eerste (westerse) compositie in haar soort. Hij droomde toen ook (net als John Cage) van elektronisch gegenereerde geluiden: een voorschot daarop nam hij met zijn Ecuatoral voor twee theremins (een elektronisch muziekinstrument dat bespeeld wordt door de afstand tussen de handen en twee antennes te variëren). | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Na de Tweede Wereldoorlog bracht hij zijn elektronische ideeën in de praktijk: Déserts, voltooid in 1954, bevat partijen voor een geluidsband met elektronisch geprepareerde geluiden. Voor de Wereldtentoonstelling van 1958 te Brussel componeerde Varèse het Poème Électronique, dat in het Philips-paviljoen gedraaid werd. Zijn laatste werk was Noctural, uit 1961, een werk met een zware tekst over incest. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Zo intensief als Varèse zich bezig hield met het kleuren van klank, zo weinig trok hij zich aan van vorm, harmonie en melodie. Hij was ook wars van systemen zoals Arnold Schönbergs die ontwikkelde. Dat blijkt ook Varèse's intuitieve manier van werken, ondanks de wetenschappelijke titels die hij zijn composities vaak gaf. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| TRISTAN KEURIS / CATENA REFRAINS AND VARIATIONS FOR 31 WIND INSTRUMENTS, PERCUSSION AND CELESTA / RESIDENTIE ORKEST | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dankzij een verzoek van het Koninklijk Concertgebouworkest om ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan een werk te componeren kon Tristan Keuris een lang gekoesterde wens in vervulling laten gaan: Catena (1988, refreinen en Variaties voor 31 blazers, percussie en celesta) is een stuk waarin de rijke verscheidenheid van karakter, stemming, klankkleur en sonoriteit van blaasinstrumenten én percussie tot uitdrukking komt. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| "Keuris spreekt in het programmaboekje van "een uit de hand gelopen opdracht." Maar de overige aspecten van het stuk heeft hij, zoals te verwachten was, strak in de hand gehouden. In al zijn werk heeft de nu 42-jarige componist immers bewezen het componisten-ambacht tot in de finesses te beheersen. Catena ("ketting") is opgebouwd als een reeks van variaties, waarin evenwel geen werkelijk thema aan de orde komt. Het stuk heeft het effect van een organisch opgebouwde parade van aaneengesloten segmenten. Daarin circuleren verschillende – maar uit een gemeenschappelijk basismateriaal ontsproten – harmonische en ritmische ideeën. Prominente elementen zijn onder meer een aantal pendelende, Big-Ben-achtige klok-motiefjes en een haast bezwerende formule van drie kalme, zwoele blazersakkoorden. De spanningsbogen in Catena stijgen en dalen onophoudelijk, maar zijn zo gedoseerd dat ze de verschillende secties eerder articuleren dan verdoezelen. Daarbinnen speelt Keuris, als een behendig evenwichtskunstenaar, met vorm, kleur en volume. Keuris wordt niet beschouwd als een Radikalinski onder de eigentijdse componisten. Hoewel zijn muziek gefundeerd is op eigentijdse klanken en technieken dwingen zijn voorkeur voor logica, zijn aandacht voor de behoeften van het oor, en zijn historisch besef hem dikwijls in de richting van samenklanken en structuren die zwemen naar het traditionele. Zo leiden ook de welluidend-dissonante tertsstapelingen, de gonzende metaalklanken en de vlammende blazersguirlandes van Catena tot een beheerste sensualiteit, die welhaast klassiek aandoet." Geciteerd uit de Volkskrant van 14 januari 1989. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Catena ging op 12 januari 1989 in het Amsterdamse Concertgebouw in première. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 15:00 - THEATER A/H SPUI: WIEK HIJMANS (GUITAAR) / ELECTRIC COUNTERPOINT / STEVE REICH (FREE CONCERT) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 15:30 - THEATER A/H SPUI: ACHTERNA GEDRAGEN / PIET JAN VAN ROSSUM AND PETRA VAN DER SCHOOT | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 17:00 - PAARD: DAYDREAMING 4 / RECITAL NILS FRAHM | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 20:15 - ROYAL CONSERVATORY: THE HAGUE PHILHARMONIC / PERCUSSION SPECTACLE / D. WAGENAAR / REICH / VARÈSE / HIGDON / KEURIS | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| In this spring edition we focus on Dutch New Music, like Jan van de Putte's composition Vissen hoesten niet (Fishes don't cough): music theatre for dancers and six percussionists. More New Dutch Music is performed in Achterna gedragen, a multimedia presentation by Peter Jan van Rossum and artist Petra van der Schoot. The Hague Philharmonic presents a percussion spectacle. On the programme: Solenne by Diderick Wagenaar and Catena by Tristan Keuris, Variations for Vibres, pianos & strings by Steve Reich, Intégrales by Edgar Varèse and percussionist Collin Currie premieres the Concerto for Percussion that the American composer Jennifer Higdon has written specially for him. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Nils Frahms comes from Berlin, Germany and performs on his piano in the 4th edition of DayDreaming | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Vissen hoesten niet (fish don't cough) is music theatre for one dancer and six percussionists. For this piece, composer Jan van de Putte was inspired on the one hand by ritual acts of primitive Brazilian Indian tribes, and on the other hand by the life of big city dwellers. The Indians live according to rules specified to the detail that are informed by their religion. City-dwellers seem to have abandoned all faith and hope for a utopia for want of values. Yet these vastly different cultures both search for codes to make coexistence bearable and liveable. Seven people meet each other in a ritual, driven by the urge to form a collective, an ensemble. They search for elusive purpose, stammer, feel their way, attempt, fail, try again, force the issue, and sometimes, briefly, succeed. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| "A really nice bunch of killer musicians." - Michael Gordon Since its founding in 1977 the musicians of The Hague Percussion have focused on performing and developing contemporary percussion music in its most diverse forms: from existing repertoire, via a large number of new commissions and ongoing collaborations with composers, to researching the furthest limits of organized sound. As a specialized ensemble The Hague Percussion has built up a leading position, both nationally as well as internationally; a position, which has brought them to virtually all European countries, the United States, the Middle East, Japan and Korea. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| In its use of instrumentation as well as sound sources The Hague Percussion is noticeable for an enormous diversity. Equally broad is its programming: from specialized research projects to accessible programs for a general public and from concerts for the youngest generations to large-scale (inter)national co-productions. The Hague Percussion actively pursues collaborations with other ensembles and disciplines as well - such as dance, theater and visual arts. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Percussion: Fedor Teunisse, Niels Meliefste, Juan Martinez eo / Musical score: Jan van de Putte / Direction: Jos van Kan. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Electric Counterpoint (1987) was commissioned by the Brooklyn Academy of Music’s Next Wave Festival for guitarist Pat Metheny. It was composed during the summer of 1987. The duration is about 15 minutes. It is the third in a series of pieces (first Vermont Counterpoint in 1982 for flutist Ransom Wilson followed by New York Counterpoint in 1985 for clarinettist Richard Stolzman) all dealing with a soloist playing against a pre-recorded tape of themselves. In Electric Counterpoint the soloist, Wiek Hijmans, pre-records as many as 10 guitars and 2 electric bass parts and then plays the final 11th guitar part live against the tape. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| World Premiere: 05/11/1987. Brooklyn Academy of Music, Brooklyn, NY. Pat Metheny, guitar - Read more | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| http://www.wiekhijmans.com/ | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Deriction and scenography:
Petra van der schoot / Music, tape:
Piet-Jan van Rossum / Text :
Toon Tellegen / Production:
Frank van der Weij. Actors: Barbara Duijfjes, Camille Hesketh, Reinier Van Houdt, Arnold Marinissen |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| A performance in which an absurd visual inventiveness is crossed by a ongoing delusionalizing musical argument. Off the track the music attracts a field of images, objects, projections, operations and people we see with serene naturalness created a story that is intermediate between detective, travelogue and dream. Chasing behavior is about trial and travel. The fall as inevitable fact The journey as an exceptional ability of the mind in order that vertical movement tilts into a horizontal one |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Nils Frahm, born on September 20th 1982, had an early introduction to music. During his childhood he was taught to play piano by Nahum Brodski – a student of the last scholar of Tschaikowski. It was through this that Nils began to immerse himself in the styles of the classical pianists before him as well as contemporary composers. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Today Nils Frahm works as an accomplished composer and producer from his Berlin-based Durton Studio, where he has worked and collaborated with many contemporaries such as Peter Broderick, Ólafur Arnalds, Anne Müller, Deaf Center, Efterklang and Dustin O'Halloran amongst other fellow musicians. His unconventional approach to an age-old instrument, played contemplatively and intimately, has won him many fans around the world.
For a musician this early in his career, Frahm displays an incredibly developed sense of control and restraint in his work, catching the ear of many fans including Thom Yorke, who featured one of Nils' songs in Radiohead's HQ office chart. As the recognition continues to grow for his previous solo piano works 'Wintermusik' (2009) and 'The Bells' (2009), October 10th 2011 saw the release of his most acclaimed album to date: 'Felt'. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 'Originally I wanted to do my neighbours a favour by damping the sound of my piano. If I want to play piano during the quiet of the night, the only respectful way is by layering thick felt in front of the strings and using very gentle fingers. It was then that I discovered that my piano sounds beautiful with the damper.' | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| DIDERIK WAGENAAR / SOLENNE / THE HAGUE PHILHARMONIC | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| In 1992 composer Diderik Wagenaar (1946) wrote a work for a somewhat unusual ensemble of six percussionists: Solenne. Equally unusual, at least for Wagenaar, was the contemplative atmosphere of the work. Solenne therefore marks a turning point in the oeuvre of the composer, who exchanged his rather direct musical language of earlier years (jazz influences, and complex layered structures) for a gentler idiom. With its transparent sound mixtures of vibraphone, tam-tam, cowbells and piano music of Solenne speaks volumes. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| STEVE REICH / VARIATIONS FOR VIBES, PIANOS & STRINGS / THE HAGUE PHILHARMONIC | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| This piece is scored for four vibraphones, two pianos and three string quartets. The silver sound of vibraphones and strings together that I first encountered in The Four Sections (1987) suggested itself as the main overall sound of this piece. Variations for Vibes, Pianos and Strings (2005) is a more traditional set of variations than You Are (Variations) (2004) which preceded it. There is a basic harmonic ground plan of four major dominant chords with their roots a minor third apart built on D, F, Ab and B. In the first movement this cycle is followed through twice rather strictly and then the two following cycles are freer in nature. The pianos, which supply unpredictable rhythmic bass accents throughout the piece, play mostly with roots built on the second, fourth, sixth and fifth degree of the scale. As a result, these irregular accents produce an upbeat, positive harmonic feeling throughout. The overall form of the piece is quite traditional, three movements: fast, slow, fast. The slow movement starts in the middle of the harmonic cycle on Ab and then completes that cycle, begins the next and only gets to the Ab section when it changes to the final fast movement. During the slow movement, melodic material from the first movement is sometimes picked up and varied. The last movement begins in the middle of the harmonic cycle on Ab, moves to B and finally back to D for the last variation The movements therefore get shorter with the first by far the longest, the slow movement shorter and the final movement the shortest. Throughout the piece there is a return of my old technique of substituting sounds for silence thereby filling up rests in the melodic material - as well as adding sustained harmonic voices as each variation progresses.Variations therefore start out in their simplest and barest form and gradually accumulate more melodic and harmonic material as they move along. This piece is the most modular I have done in sometime combining both older and newer elements of my music. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Variations for Vibes, Pianos and Strings was commissioned by the London Sinfonietta and is about 25 minutes in duration. Quoted from: www.boosey.com |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| JENNIFER HIGDON / CONCERTO FOR PERCUSSION / THE HAGUE PHILHARMONIC / DUTCH PREMIÈRE / COLLIN CURRY | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| CONCERTO FOR PERCUSSION - The 20 th century saw the development of the percussion section grow as no other section in the orchestra. Both the music and the performers grew in visibility as well as in capability. And while the form of the concerto wasn't the least bit new in the century, the appearance and growth of the percussion concerto as a genre exploded during the later half of the century. My "Percussion Concerto" follows the normal relationship of a dialogue between soloist and orchestra. In this work, however, there is an additional relationship with the soloist interacting extensively with the percussion section. The ability of performers has grown to such an extent that it has become possible to have sections within the orchestra interact at the same level as the soloist. When writing a concerto I think of two things: the particular soloist for whom I am writing and the nature of the solo instrument. In the case of percussion, this means a large battery of instruments, from vibraphone and marimba (the favorite instrument of soloist Colin Currie), to non-pitched smaller instruments (brake drum, wood blocks, Peking Opera gong), and to the drums themselves. Not only does a percussionist have to perfect playing all of these instruments, but he must make hundreds of decisions regarding the use of sticks and mallets, as there is an infinite variety of possibilities from which to choose. Not to mention the choreography of the movement of the player; where most performers do not have to concern themselves with movement across the stage during a performance, a percussion soloist must have every move memorized. No other instrumentalist has such a large number of variables to challenge and master. This work begins with the sound of the marimba, as Colin early on informed me that he has a fondness for this instrument. I wanted the opening to be exquisitely quiet and serene, with the focus on the soloist. Then the percussion section enters, mimicking the gestures of the soloist. Only after this dialogue is established does the orchestra enter. There is significant interplay between the soloist and the orchestra with a fairly beefy accompaniment in the orchestral part, but at various times the music comes back down to the sound of the soloist and the percussion section playing together, without orchestra. Eventually, the music moves through a slow lyrical section, which requires simultaneous bowing and mallet playing by the soloist, and then a return to the fast section, where a cadenza ensues with both the soloist and the percussion section. A dramatic close to the cadenza leads back to the orchestra's opening material and the eventual conclusion of the work. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Written for Colin Currie, this work is dedicated to him. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| EDGAR VARÈSE / INTÉGRALES / THE HAGUE PHILHARMONIC | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| INTÉGRALES was composed in 1925, almost ten years after the composer's arrival to New York, and it's representative of Varèse's mature style, clearly influenced by his move to the new world, and his vision of breaking away from the European tradition. This quest or a new soundworld finds a great home in the wind ensemble medium, which is a solution that several omposers of his generation resulted to for a fresh palette. Like Stravinsky, Varèse shows an avoidance of strings for their association with the expressive features of nineteenth century, and a preference for the crisp, percussive nature of winds and percussion, more suited to the reflection of the hard-edged intensity of modern urban landscapes and industrial technologies. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Varèse's modernist notion of individuality is apparent right away from the choice of instrumentation. Aware of the problem of mid-register congestion in wind ensemble music, he avoids instruments that would present such issues. His alto and tenor instruments are numbered. A single horn, a clarinet, a tenor trombone and an oboe are hardly capable of causing such a problem, and even those are scored at their extreme registers most of the time. On the other hand, the high and low registers are abundant with both mass and sound color choices. 2 piccolos, and an Eb clarinet, with the support of 2 high trumpets are very powerful on the high end, and a bass trombone, with an unusually scored for contrabass trombone add a very powerful bottom end to the ensemble. Read more | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| TRISTAN KEURIS / CATENA REFRAINS AND VARIATIONS FOR 31 WIND INSTRUMENTS, PERCUSSION AND CELESTA / THE HAGUE PHILHARMONIC | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| A request from the Royal Concertgebouw Orchestra for a work to mark its centenary enabled Tristan Keuris to fulfil his wish to write a major piece exploiting the rich variety of character, mood, timbre and sonority of a large body of wind instruments and percussion. His response is a work of enormous range; passages of power and fire alternating with sections of the utmost tranquillity and lyricism: now pungent, now wistful. Catena (Refrains and Variations for 31 Wind instruments, percussion and celeste) was composed in 1988 and first performed at the Amsterdam Concertgebouw on 12 January 1989. |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| The shape of the work - Catena is latin for 'chain' - is crucial to the perceived impact of the piece for, though eloquent. it is entirely without gesture;all effects are organically generated from the construction and its resulting tensions. The broad outline is a set of twelve variations interspersed with ritornelli and passaggi, framed by a prelude and postlude and with a concluding coda. Sections dovetail and overlap to form larger groupings that relate to the four movements of a traditional symphony, the slow movement being placed third, with the tension building through the variations, and the ritornelli and passaggi providing moments of release or contrast. Although the groups of variations are free-standing, with their own identity, there is considerable and consistent thematic development running throughout the score, binding the work together and providing an extra structural dimension complementary to the immediate impact of the particular section, yet independent from it. This arrangement performs the twin roles of providing a work full of contrast and unity, and enabling the composer to present a fully satisfying symphonic structure in a little under a quarter of an hour. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| NOG EVEN GEDULD AUB / NOT READY YET | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
